Aşkın (500) Günü ((500) Days of Summer)

Marc Webb’in filmi güvenilmez bir anlatıcı üzerine kurulu ve numaralandırılmış gün yapısı tam da bunun için var: aynı ilişkiyi iki kez, iki farklı ruh hâliyle görmenizi sağlıyor. Beklenti ile gerçeğin yan yana verildiği bölünmüş ekran sahnesi filmin tezi; geri kalan her şey o fikrin başka ölçeklerde tekrarı. Kostüm tarafında açık bir kural var: mavi rengi yalnızca Summer giyiyor. Kuralın tek istisnası Tom’un sabah dans ettiği müzikal bölüm. Orada figüranlar da maviye bürünüyor, çünkü o sahnede Tom’un bütün dünyası Summer’ın yansımasından ibaret. Filmi ikinci kez izleyenin bakabileceği en somut ayrıntı budur. Şehir de rastlantı değil. Hikâye önce San Francisco’da geçiyordu, maliyet yüzünden vazgeçildi; sonra belirsiz bir Amerikan kasabası düşünüldü ve nihayet Los Angeles’ın merkezinde karar kılınıp senaryo bu mekânlara göre yeniden yazıldı. Webb, filme eski bir görünüm vermek için 1950 sonrasında yapılmış hiçbir binanın kullanılmamasını şart koştu. Mobilya mağazası bölümü de mağaza kapalıyken gece çekildi. Kimin için: Anlatıcıya güvenmemeyi bir oyun olarak kabul eden ve filmin Tom’u haklı çıkarmayı reddetmesini bekleyen izleyici için. Kimin için değil: Ayrılığın bir tarafın hatasına bağlanmasını isteyen izleyici için.