Adagio

Roma'da geçen bir İtalyan filmi. Şehir yanıyor. Çevredeki ormanlarda yangın var, hava dumanlı ve elektrik sürekli kesiliyor. Manuel on altı yaşında. Bir partiye gidip birini gizlice çekmesi isteniyor. İşi verenler polis. Şantaj için görüntü istiyorlar. Manuel korkuyor ve kaçıyor. Peşine düşülüyor. Babasına gidiyor. Adam eski bir suçlu ve bunama başlamış; oğlunu tanıyor, sonra tanımıyor. Bundan sonra film bir sığınma anlatısı. Manuel babasının eski arkadaşlarına gönderiliyor. Biri Polonya. Yaşlı, kör ve evinden çıkmıyor. Diğeri Kambur. Hapisten yeni çıkmış ve hasta. Üçü de aynı kuşaktan. Yıllar önce birlikte iş yapmışlar. Aralarında eski bir hesap var ve o hesap hiç kapanmamış. Şimdi bir çocuk için tekrar bir araya geliyorlar. Peşlerindeki polis de o dünyadan. Vasco eskiden onlarla çalışıyordu. Anlatının ilgilendiği yer suç değil tükenme: filmin fikri, bir kuşağın bitmiş olması ve geriye kalan adamların ne güçlerinin ne de sebeplerinin kalmış olması. Manuel bir bahane. Asıl anlatı yaşlı adamların birbirleriyle olan hesabı. Şehir anlatının içinde. Yangın, duman ve karanlık sürekli. Görüntü çok koyu. Sahnelerin büyük kısmı gece ve ışık kaynağı az. Tempo yavaş. Anlatı aksiyona girmiyor ve gerilimi bekleyişten kuruyor. Bu film Stefano Sollima'nın Roma'da geçen yapımlarının sonuncusu sayılıyor; önceki iki filmiyle aynı dünyayı paylaşıyor. Kadroda Pierfrancesco Favino, Toni Servillo, Valerio Mastandrea, Adriano Giannini ve Gianmarco Franchini var. Kimin için: İtalyan suç sinemasını ve karanlık atmosferi sevenler. Kimin için değil: hız arayanlar; anlatı ağır ilerliyor ve genç karakter sonuna kadar bir araç olarak kalıyor.