Çirkin Masallar (Bad Tales)

Roma'nın dışında bir sitede geçen bir İtalyan filmi. Birkaç aile var. Aynı sokakta oturuyorlar, bahçeleri bitişik ve çocukları aynı okula gidiyor. Yüzeyde her şey normal. Barbekü yapılıyor, havuz kuruluyor, karnelerle övünülüyor ve komşular birbirini kıskanıyor. Bruno kızının notlarıyla gurur duyuyor. Adam işsiz ve bunu kimseye söylemiyor; çocuklarının başarısını kendi itibarı olarak taşıyor. Çocuklar sessiz. Konuşmuyorlar, birbirlerine bakıyorlar ve büyüklerin göremediği bir şey planlıyorlar. Okulda yeni bir öğretmen var. Adam çocuklara ilgi gösteriyor ve onlara bir şey öğretiyor; anlatı bunu yavaş yavaş açıyor. Bundan sonra film bir hazırlık anlatısına dönüyor. Bir defter, bir alışveriş, bir kimyasal ve bir tarih. Anlatının ilgilendiği yer suç değil ebeveynlik: film çocukların ne yaptığını değil, büyüklerin ne yapmadığını anlatıyor. Bir dış ses var. Anlatıcı bir günlük buldum diyor ve hikâyenin bir kısmını uydurduğunu itiraf ediyor; bu, anlatının güvenilirliğini bilerek sarsıyor. Ton soğuk. Yaz sıcağı, beyaz duvarlar, açık gökyüzü ve sürekli bir sessizlik; film hiçbir yerde ses yükseltmiyor. Yetişkinler karikatür değil. Anlatı onları canavar olarak çizmiyor; sıkışmış, utanmış ve kendi çocuklarını tanımayan insanlar olarak gösteriyor. Final açıkça sarsıcı ve film bunu hiç hazırlamadan veriyor. Yönetmenler ikiz kardeşler ve filmi birlikte yazdılar; yapım Berlin'de en iyi senaryo ödülünü kazandı. Kadroda Elio Germano, Tommaso Di Cola, Giulietta Rebeggiani ve Barbara Chichiarelli var. Yönetmenler Damiano ve Fabio D'Innocenzo. Kimin için: soğuk, rahatsız edici Avrupa dramalarını sevenler. Kimin için değil: neredeyse herkes; konu çocukların zarar görmesi ve film sonunda hiçbir teselli sunmuyor.