Bernie

Fransa'da geçen bir kara komedi. Bernie otuz yaşında. Hayatını bir yetimhanede geçirdi ve dışarıyı hiç görmedi. Kurum onu bırakıyor. Yaş sınırını aştı. Elinde tek bir bilgi var: bir çöp kutusunda bulunmuş. Ailesini arıyor. Bundan sonra film bir arama anlatısı. Bernie sokakta, insanlara soru soruyor ve hiçbir toplumsal kuralı bilmiyor. Konuşması tuhaf. Doğrudan, kaba ve tümüyle filtresiz. Şiddet uygulamak ona anlamsız gelmiyor. Bir kapı açılmıyorsa kırıyor, bir kişi cevap vermiyorsa dövüyor. Anlatı bunu komedi olarak kuruyor ve aynı anda gerçekten rahatsız edici tutuyor. Bir izci buluyor. Bir adres, bir eski çalışan, bir hastane kaydı. Sonra bir aile buluyor. Kendisininki olduğuna karar veriyor. O aileye yerleşiyor. Onları izliyor, evlerine giriyor ve yavaş yavaş hayatlarının içine yerleşiyor. Anlatının ilgilendiği yer aile değil kurum: filmin fikri, hiç kimsenin öğretmediği bir insanın topluma bırakılması ve ortaya çıkan şeyin sorumluluğunun kimseye ait olmaması. Bernie'nin bir video kamerası var. Her şeyi çekiyor ve filmin bir kısmı doğrudan o görüntülerden. Ton çok sert. Şiddet ani, kanlı ve komik olması istenen yerlerde bile rahatsız edici. Sonu tümüyle karanlık ve anlatı hiçbir şeyi telafi etmiyor. Albert Dupontel filmi yönetti, senaryosunu yazdı ve başrolde oynadı; bu onun ilk uzun metrajı. Yönetmen daha önce sahnede tek kişilik gösteriler yapıyordu ve buradaki dil oradan geliyor. Kadroda Albert Dupontel, Claude Perron, Roland Blanche ve Hélène Vincent var. Kimin için: sert kara mizahı ve Fransız aykırı sinemasını sevenler. Kimin için değil: rahatsız olmak istemeyenler; anlatı seyirciyi güldürdüğü şeyden dolayı suçlu hissettirmeyi amaçlıyor.