Black Widow

Marvel yönetmen koltuğu için altmış beşten fazla kadın yönetmenle görüştü ve Temmuz 2018’de Cate Shortland’da karar kıldı; Scarlett Johansson, 2012 yapımı Lore’u beğendiği için bu ismi bizzat istemişti. Tercihin karşılığı perdede görünüyor: dövüşler güreş koreografisi yerine gerçek kavga referansları üzerine kuruldu ve Shortland ortaya çıkan işi o güne dek çekilmiş en sert Marvel filmi diye tanımladı. Karar açısından asıl mesele yapısal. Bu film, ölümünü zaten izlediğimiz bir karakterin geçmişine bakıyor; dolayısıyla Natasha’nın hayatta kalıp kalmayacağı hiçbir gerilim üretmiyor. Gerilimin yerine bir devir teslim konuyor, jenerik sonrası sahne de seriyi açıkça Yelena’ya bırakıyor. Ritim de buradan çıkıyor: yüz otuz dört dakikanın orta bölümü casusluktan çıkıp bir aile yemeği komedisine dönüyor ve o bölümü neredeyse tek başına David Harbour’ın canlandırdığı Alexei taşıyor. Fragmanlara bakıp aralıksız operasyon bekleyen izleyici tam orada duruyor. Başlamadan bilinmesi gereken bir ayrım daha var: maskeli düşman Taskmaster burada çizgi romandaki Tony Masters değil, Dreykov’un kızı olarak yeniden yazıldı; senarist özgün karakterin hikâyeye oturmadığına karar vermişti. Filmin kendi tarihi de anlatının parçası: salonlarla Disney+ aynı gün açıldı, Johansson bu karar yüzünden Temmuz 2021’de Disney’e dava açtı ve taraflar iki ay sonra uzlaştı. Kimin için değil: çocukların devşirilmesi, zorla kısırlaştırma ve zihin kontrolü filmin merkezinde duruyor, bunları izlemek istemeyen için uygun değil.