Capturing the Friedmans

Long Island'da bir öğretmen ve oğlu, evde verdikleri bilgisayar dersleri sırasında çocuklara cinsel istismarda bulunmakla suçlanıyor. Aile bu süreç boyunca kendini kaydediyor: kavgalar, ağlamalar, mutfaktaki tartışmalar, hepsi ev kamerasında. Anlatının ilgilendiği yer suçun işlenip işlenmediği değil, tanıklığın nasıl üretildiği: soruşturmadaki ifadeler hipnoz ve baskı içeren görüşmelerle alınmış ve film bunları da, ailenin kendi görüntülerini de yan yana koyuyor. Sonuçta iki taraf da tutarsız çıkıyor. Biçim doğrudan kaynak malzemeye dayanıyor: aile videoları, polis kayıtları ve bugünkü röportajlar. Andrew Jarecki kimseyi haklı çıkarmıyor ve seyirciyi cevapsız bırakıyor. Filmin çıkış noktası tümüyle başka bir konuydu. Jarecki önce New York'ta çocuk doğum günü partilerinde çalışan palyaçolar üzerine kısa bir film çekiyordu; bunlardan biri David Friedman'dı ve konuşma ilerledikçe ailesinin hikâyesi ortaya çıktı. Film 2003 Sundance'te Büyük Jüri Belgesel Ödülü'nü kazandı ve Oscar'a aday gösterildi. Kimin için: gerçek suç belgesellerini ve hafızanın güvenilmezliği üzerine filmleri sevenler. Kimin için değil: net bir cevap isteyenler; film istismarın olup olmadığını söylemiyor ve bu belirsizlik kimi seyirciyi rahatsız ediyor.