Canavar (Cloverfield)

Matt Reeves’in filmi seksen beş dakikanın ilk bölümünü bir veda partisine ayırıyor. Yaratık geciktiriliyor, karakterler ev videosu diliyle tanıtılıyor ve kamera bilerek yanlış yere bakıyor. Bu yapı izleyiciye şunu dayatıyor: saldırının en büyük anlarını göremeyeceksiniz, çünkü kamerayı tutan kişi kaçıyor. Müzik yok. Bulunmuş görüntü mantığı gereği filmde tek bir beste var, o da jenerik sonunda çalan Michael Giacchino imzalı Roar adlı parça. Yani gerilim orkestra yükselişiyle değil ses tasarımıyla kuruluyor ve korku sahnelerinde nereye bakmanız gerektiğini söyleyen bir yönlendirme gelmiyor. Sallantının bedeli de var: gösterim sırasında AMC gibi zincirler salonlara çekim tekniğiyle ilgili uyarı astı, Roger Ebert kamerayı mide bulandıran bir el kamerası diye adlandırdı. Yaratığı tasarlayan Neville Page onu biyolojik bir gerekçeye oturttu ve ayrılık kaygısı çeken, henüz olgunlaşmamış bir hayvan olarak düşündü. Ekrandaki yıkımın planlı bir saldırıdan çok panik gibi görünmesi bu tasarımın sonucu. Adı da Bad Robot’un Santa Monica ofisine yakın Cloverfield çıkışından geliyor. Yaratığı parça parça görmeyi ve olayı yalnızca bir grup insanın bilgisi kadar öğrenmeyi kabul eden izleyici için. Yaratık filmlerinden tam boy kadraj, açıklama sahnesi ve ordu karşı saldırısının izlenebilir bir planı bekleyen izleyici için değil.