Coco

Meksika'da geçen bir animasyon. Miguel müzik yapmak istiyor. Ailesi ayakkabı yapıyor ve evde müzik yasak; büyük büyük dedesi bir gün gitarını alıp gitmiş ve dönmemiş. Ölüler Günü hazırlanıyor. Sunağa fotoğraflar konuyor; o adamın fotoğrafında yüzü koparılmış. Miguel bir yarışmaya girmek için bir gitar çalıyor. Gitar bir mezarda duruyor ve alır almaz kimse onu göremez oluyor. Bundan sonra film ölüler diyarında geçiyor. Bir köprü, bir kayıt kontrol noktası, bir asansörlü şehir ve bir konser. Kural açık: sunağa fotoğrafı konmayan geçemiyor. Kimse hatırlamazsa da tamamen kayboluyor. Miguel geri dönmek için bir aile üyesinin onayına ihtiyaç duyuyor ve tek bulduğu kişi onu müzikten uzak tutmak istiyor. Yanına bir adam takılıyor. Hector kimse tarafından hatırlanmıyor ve zamanı azalıyor. Anlatının ilgilendiği yer ölüm değil hatırlanma: film ölmenin son değil, unutulmanın son olduğunu söylüyor ve bütün duygusunu buna dayandırıyor. Sondaki şarkı sahnesi anlatının kilidi. Bir odada, tek bir gitarla ve neredeyse hiç hareket olmadan geçiyor. Yapım öncesinde ekip Meksika'da uzun süre çalıştı; kültürel danışmanlarla birlikte hazırlandı ve seslendirme kadrosunun tamamı Latin kökenli oyunculardan seçildi. Bu titizliğin bir sebebi vardı: yıllar önce aynı stüdyonun bayramın adını marka olarak tescil ettirmeye çalışması büyük tepki çekmişti. Film En İyi Animasyon ve En İyi Şarkı dallarında Oscar kazandı. Yönetmen Lee Unkrich; ortak yönetmen Adrian Molina. Kimin için: her yaş; anlatı çocuklar için açık, yetişkinler için ağır. Kimin için değil: ölüm konusunun küçük çocukları rahatsız edeceğini düşünenler; film konuyu doğrudan ele alıyor.