Fair Haven

James bir programdan yeni çıktı. Ailesi onu bir dönüşüm terapisine gönderdi; amaç eşcinselliğinden vazgeçmesiydi. Şimdi eve dönüyor. Baba bir elma çiftliği işletiyor ve oğlunun burada çalışmasını istiyor. James piyano çalıyor ve konservatuvara başvurmayı düşünüyordu; babası bunu bir seçenek saymıyor. Kasabada eski arkadaşı Charlie var. İkisi arasında geçmişte bir şey oldu. James şimdi bir kızla çıkıyor ve bunun doğru olduğuna kendini ikna etmeye çalışıyor. Kerstin Karlhuber yönetti. James'i Michael Grant, babasını Tom Wopat oynuyor; kadroda Gregory Harrison ve Jennifer Bini Taylor var. Yapım ABD'den. Anlatının ele aldığı mesele dönüşüm terapisi; film bu uygulamanın sonucunu değil, kişide bıraktığı hasarı gösteriyor. Anlatı babayı tek boyutlu göstermiyor; adam eşini kaybetmiş ve kendi kaybını oğluna yüklüyor. Terapiyi yürüten kişi de anlatının içinde ve kendi geçmişi açılıyor. Piyano anlatının içinde bir gösterge; James yalnızca orada kendisi gibi davranıyor. Film düşük bütçeyle çekildi ve festivallerde gösterildi. Anlatı kolay bir çözüm sunmuyor ve baba ile oğul arasındaki mesafe kapanmıyor. Filmin sınırı yapım; oyunculuk eşit değil, senaryo yer yer açıklayıcı ve tempo düşük. Kimin için: bağımsız aile dramalarını ve kimlik anlatılarını sevenler. Kimin için değil: yapım ölçeği küçük, anlatı kalıp ve konu ağır.