Kağıttan Hayatlar

İstanbul'da geçen bir film. Mehmet kâğıt topluyor. Bir depoda çalışıyor, sokaklardan atık toplayıp getiriyor ve depo sahibi kilo başına ödüyor. Depoda başkaları da kalıyor. Gündüz çalışan, gece orada yatan bir grup adam. Mehmet hasta. Baş ağrıları var, bayılıyor ve doktora gitmiyor. Bir gece çöp konteynerinde bir çocuk buluyor. Ali sekiz yaşında; korkmuş, konuşmuyor ve kimseye gitmek istemiyor. Mehmet onu depoya getiriyor. Bundan sonra film bir saklama anlatısına dönüyor. Çocuk kayıp ilan edilmiş, polis arıyor ve adamların hepsi kayıtsız çalışıyor. Karakola gitmek yok. Herkes bir sebeple gitmiyor. Mehmet çocuğun ailesini aramaya karar veriyor. Ama Ali'nin anlattıkları tutmuyor ve iz sürmek zorlaşıyor. Aynı sırada Mehmet'in kendi geçmişi açılıyor. Adam çocukken bir kurumda kalmış ve orada olanlar baş ağrılarıyla birlikte geri geliyor. Anlatının ilgilendiği yer yoksulluk değil kayıt dışılık: filmin bütün gerilimi kimsenin resmî olarak var olmamasından çıkıyor; ne adamların kimliği var, ne çocuğun bir yeri. Depo anlatının merkezi. Balyalar, tartı, kamyon, ranzalar ve bir ocak; mekân bir ev gibi kuruluyor. Ton yumuşatılmış. Anlatı sokağın sertliğini gösteriyor ama sonda duyguya yaslanıyor ve çözüm fazla düzenli geliyor. Yapım İstanbul'da gerçek mekânlarda çekildi ve dijital platform için hazırlandı. Kadroda Çağatay Ulusoy, Emir Ali Doğrul, Ersin Arıcı ve Turgut Tunçalp var. Yönetmen Can Ulkay. Kimin için: sıcak, duygusal Türk dramalarını sevenler. Kimin için değil: sert gerçekçilik bekleyenler; anlatı konuyu açıyor ama üstüne gitmiyor ve final tahmin edilebilir.