Kind Lady

Londra'da bir evde geçen bir film. Mary Herries yaşlı ve zengin. Tek başına yaşıyor. Evinde bir sanat koleksiyonu var. Tablolar, mobilya ve gümüş. Bir hizmetçisi ve bir avukatı var. Bir gün kapıda bir adam duruyor. Henry Elcott ressam. Yağmurda beklemiş ve üşümüş. Kadın onu içeri alıyor. Bir şeyler yediriyor ve bir tablosunu satın alıyor. Adam gidiyor. Sonra geri geliyor. Bu kez karısıyla. Kadın hasta ve dinlenmesi gerekiyor. Bir gece kalıyorlar. Sonra bir gece daha. Bundan sonra film bir ele geçirme anlatısına dönüyor. Adamın ailesi geliyor. Bir kayınvalide, bir kayınbirader ve bir çocuk. Ev doluyor. Mary itiraz ediyor. Kimse dinlemiyor. Hizmetçi kovuluyor. Telefon kesiliyor. Mektuplar gönderilmiyor. Ziyaretçilere bir şey söyleniyor: kadın hasta ve zihinsel olarak iyi değil. Doktor çağrılıyor. Ona da aynı şey söyleniyor. Mary konuşmaya çalışıyor. Ne kadar çok anlatırsa o kadar deli görünüyor. Anlatının ilgilendiği yer hırsızlık değil güvenilirlik: filmin fikri, bir kadının sözünün ancak başkaları izin verdiği kadar geçerli olması. Tablolar tek tek satılıyor. Bir vekâletname imzalatılıyor. Kadın odasına kapatılıyor. Bir kaçış denemesi var ve başarısız oluyor. Sonda bir ayrıntı işe yarıyor. Kadın çok önceden bir şey yapmıştı. Anlatı bunu erken göstermiş ve seyirci fark etmemiş oluyor. Kaynak Hugh Walpole'un öyküsü; metin önce tiyatroya uyarlandı. Aynı hikâye 1935'te de filme çekilmişti; bu ikinci sürüm. John Sturges bunu erken döneminde çekti. Maurice Evans tiyatrodan geliyor ve rolü ölçülü oynuyor. Angela Lansbury genç ve kötü karakterlerden birinde. Kadroda Ethel Barrymore, Maurice Evans, Angela Lansbury ve Keenan Wynn var. Kimin için: kapalı mekân gerilimlerini ve klasik stüdyo yapımlarını sevenler. Kimin için değil: aksiyon arayanlar; anlatı tümüyle bir evde geçiyor ve gerilim yavaş yükseliyor.