Le Bal

Bütün film tek bir salonun içinde geçiyor ve tek bir replik yok. Ettore Scola bir Paris balo salonunu 1936'dan 1983'e kadar birkaç ayrı gecede gösteriyor; aynı oyuncular her bölümde başka insanları oynuyor ve Fransa'nın tarihi dansın içinden geçiyor. Sıralama şöyle: 1936'da Halk Cephesi, 1940'ta işgal, 1944'te kurtuluş, 1946'da vurgunculuk, 1956'da rock ve Cezayir, 1968'de mayıs olayları ve 1983'te disko. Kimse konuşmadığı için bütün bilgi müzikten, kıyafetten ve insanların birbirine nasıl yaklaştığından geliyor. Filmin en iyi bulduğu şey tekrar: aynı hareketler, aynı utangaçlık ve aynı reddedilme her dönemde yeniden yaşanıyor. Film César ödüllerinde en iyi film seçildi. Zorluğu şu: Fransız siyasi tarihini bilmeyen seyirci için bazı geçişler yalnızca kostüm değişimi gibi görünüyor ve replik olmaması bir noktadan sonra mesafe yaratıyor. Kimin için: biçim denemelerini ve dans üzerinden anlatımı sevenler için. Kimin için değil: karakter ve diyalog arayanlar için.