Love Gets a Room

Ocak 1942, Varşova. Getto bir yıldan uzun süredir kapalı; içeride açlık, hastalık ve her gün ölüm var. O gece bir tiyatroda müzikli bir komedi sahneleniyor. Salon dolu; getto sakinleri birkaç saat için oraya gelmiş. Perde arkasında ise başka bir şey oluyor: oyuncu Stefcia'ya gettodan kaçma imkânı sunuluyor ve karar vermek için sahne aralarındaki dakikaları var. Sevdiği adam dışarıda bekliyor; sahne arkadaşı içeride. Rodrigo Cortés yönetti. Stefcia'yı Clara Rugaard oynuyor; kadroda Ferdia Walsh-Peelo var. Filmin biçimsel kararı şu: anlatı tümüyle tiyatro binasının içinde ve neredeyse gerçek zamanda geçiyor. Sahnedeki oyun ile kulisteki hayat aynı anda ilerliyor ve kamera ikisi arasında gidip geliyor. Varşova gettosunda tiyatroların ve kabarelerin çalıştığı tarihsel bir gerçek; açlık ve ölümün ortasında gösteri hayatı sürdü ve bu, dönemin en tuhaf ayrıntılarından biri olarak kayıtlarda duruyor. Anlatı toplama kampı görüntüsü kullanmıyor; korku dışarıda ve içeride yalnızca insanların kararları var. Sahnedeki komedi bilerek hafif ve gürültülü; bu tezat filmin asıl aracı. Yapımın sınırı oyunculuk ve dil; kadro İngilizce oynuyor ve bu, tarihsel zemin ile arasında bir mesafe yaratıyor. Kimin için: tek mekânda geçen filmleri ve İkinci Dünya Savaşı anlatılarını sevenler. Kimin için değil: tiyatro bölümleri anlatıyı bölüyor, duygusal ton yükseliyor ve tarihsel çerçeve arka planda kalıyor.