Memories of Matsuko

Sho, tanımadığı halasının öldüğünü öğreniyor ve dairesini boşaltmakla görevlendiriliyor. Matsuko yalnız, kilolu ve kimsenin görmediği biri olarak ölmüş. Sho onun hayatını geriye doğru öğreniyor: öğretmenlik, bir hırsızlık suçlaması, kabare, şiddet gören ilişkiler, cinayet, hapis, kuaförlük ve sonunda tek başına bir daire. Anlatının ilgilendiği yer trajedi değil, sevilme ihtiyacının insanı nereye götürdüğü. Matsuko her seferinde kendisini kötü davranan birine bağlıyor ve her seferinde bunun aşk olduğuna inanıyor. Film onu ne aptal ne kurban olarak gösteriyor; yalnızca hiç durmayan biri olarak. Biçim bu ağır malzemeyi tam tersi bir görüntüyle veriyor: parlak renkler, müzikal bölümler, dijital çiçekler ve şarkılar. Tetsuya Nakashima acıyı komedi ve müzikal biçiminin içine yerleştiriyor ve bu zıtlık filmin bütün etkisini kuruyor. Kaynak Muneki Yamada'nın romanı. Yapım Japonya'da o yılın en çok konuşulan filmlerinden biri oldu ve Miki Nakatani başrolüyle Japon Akademi ödüllerinde en iyi kadın oyuncu seçildi. Eita Nagayama ve Yūsuke Iseya kadroda. Kimin için: biçimsel olarak cesur Japon sinemasını ve tonu bozan filmleri sevenler. Kimin için değil: istismar ve şiddet sahnelerine mesafe koymak isteyenler; parlak görüntü bu bölümleri hafifletmiyor.