Minotaure (Minotaur)

Rusya'da bir taşra şehrinde geçen bir film. Yıl 2022. Savaş yeni başladı. Gleb bir nakliye şirketinin sahibi. Kırklarında, zengin ve rahat. Karısı Galina ile ve genç oğluyla yaşıyor. Ev büyük. Bahçe, havuz, iki araba. Bir gün belediye başkanı onu çağırıyor. Bir talep var. Şirketten belli sayıda çalışan cepheye gönderilecek. Bir kota. Gleb itiraz etmiyor. Kimin gideceğine kendisi karar verecek. Bundan sonra film bir seçim anlatısı. Adam listeye bakıyor. Kimin ailesi var, kimin borcu var, kim itiraz eder, kim etmez. Aynı sırada bir şüphe başlıyor. Karısı geç geliyor. Telefonu kilitli. Açıklamaları tutmuyor. Gleb onu izlemeye başlıyor. Bundan sonra anlatı iki hattı birlikte yürütüyor: bir adamın işçilerini savaşa yollaması ve karısını takip etmesi. Anlatı bunları hiç birbirine bağlamıyor. Ama aynı adam. Anlatının ilgilendiği yer savaş değil ölçek: filmin fikri, adamın onlarca insanın hayatına dair kararı bir öğle yemeğinde verirken kendi evindeki bir ihtimale takılıp kalması. Kişisel öfke onu tümüyle kaplıyor. Kotayı umursamıyor. Bir isim buluyor. Bir karşılaşma oluyor. Anlatı şiddeti göstermiyor. Sonucu gösteriyor. Bundan sonra film bir örtme anlatısına dönüyor. Adamın parası ve bağlantıları var. Bu tür bir işi kapatabiliyor. Belediye başkanı yardım ediyor. Karşılığında kota büyüyor. Sonu tümüyle karanlık. Ton kuru. Anlatı arada bir gülüyor ve o gülme rahatsız edici. Yapı bir Fransız filminden geliyor. Claude Chabrol'un 1969 tarihli bir yapımı kaynak alınmış ve olay örgüsü oradan taşınmış. Andrey Zvyagintsev'in yöntemi belirgin. Uzun planlar, geniş kadraj, müziksiz sahneler ve soğuk renk. Film 79. Cannes Film Festivali'nde ana yarışmada gösterildi ve Büyük Ödül'ü kazandı. Kadroda Dmitriy Mazurov, Iris Lebedeva ve Varvara Shmykova var. Kimin için: Rus sinemasını ve siyasi alt metni olan aile dramalarını sevenler. Kimin için değil: hız arayanlar; anlatı çok yavaş ve olayların çoğu ekran dışında oluyor.