Mukti Bhawan

Shubhashish Bhutiani'nin ilk uzun metrajı 2016'da Venedik Film Festivali'nde gösterildi ve orada UNESCO'nun barış ve insan hakları ödülünü kazandı. Hikâye basit: yetmiş yedi yaşındaki Daya bir rüyanın ardından sonunun yaklaştığına kanaat getirir ve Varanasi'de, ölmek için gelenlerin kaldığı bir eve gitmek ister. Oğlu Rajiv, işini ve ailesini bırakıp onu götürmek zorunda kalır. Film ölümü ağırlaştırmıyor. Evde kalış süresinin on beş günle sınırlı olması, kalanların birbiriyle kurduğu gündelik ilişki, faturalar ve telefonlar; hepsi filmi mistik olmaktan çıkarıp komediye yaklaştırıyor. Lalit Behl ile Adil Hussain arasındaki ilişki bütün ağırlığı taşıyor. Bhutiani daha önce kısa filmi Kush ile Venedik'te ödül almıştı ve bu filmi festivalin Biennale College programında geliştirdi. Görüntüde Varanasi'nin turistik hali yok; dar odalar, avlu, nehir uzaktan. Kimin için: Ölüme sakin ve mizahla bakan aile dramlarını sevenler için. Kimin için değil: Olay bekleyen izleyici için; film boyunca neredeyse hiçbir şey olmaz ve mesele tam olarak budur.