Murderball

Tekerlekli sandalyede ragbi oynanıyor ve kurallar sert. Sandalyeler zırhlı; çarpışmalar gerçek ve devriliyorlar. Oyuncuların hepsi boyun altından felçli ama hepsinin ellerinde bir miktar hareket var. Belgesel Amerikan milli takımını izliyor. Takım yıllardır kazanıyor. Sonra bir oyuncu Kanada takımının başına antrenör olarak geçiyor ve iki taraf arasında kişisel bir hesap doğuyor. Paralimpik oyunlara gidiliyor. Bu arada bir başka hikâye var: motosiklet kazası geçirmiş genç bir adam rehabilitasyon merkezinde ve bu sporu yeni öğreniyor. Dana Adam Shapiro ile Henry Alex Rubin yönetti. Belgeselde Joe Soares, Mark Zupan ve takımdaki başka oyuncular var. Yapım ABD'den. Belgesel 2005 Sundance Film Festivali'nde izleyici ödülünü kazandı ve en iyi belgesel dalında Oscar'a aday gösterildi. Anlatı sporcuları ilham nesnesi olarak kullanmıyor; oyuncular kaba konuşuyor, rekabetçi ve kibar davranmıyorlar. Belgesel cinsellik, bağımsız yaşam ve gündelik zorlukları da doğrudan konu ediyor. Antrenör Joe Soares anlatının en tartışmalı kişisi; hem takımına hem oğluna karşı sert ve film onu düzeltmiyor. Kamera oyunun içine giriyor ve çarpışmalar yakın çekimde veriliyor. Anlatı kaza geçiren genç adamın hattını sona doğru ana hikâyeyle birleştiriyor. Filmin sınırı yapı; iki hat eşit güçte değil ve turnuva bölümü klasik spor filmi kalıbına oturuyor. Kimin için: spor belgesellerini ve karakter odaklı işleri sevenler. Kimin için değil: kaba, rekabet öne çıkıyor ve final kalıp.