Oblivion

Film Kosinski’nin hiç yayımlanmamış bir çizgi romanından çıktı, ama asıl katkısı hikâye değil çekim yöntemi oldu. Gökyüzü Kulesi setinde mavi perde kullanılmadı: görüntü yönetmeni Claudio Miranda setin çevresine beş yüz fit genişliğinde ve kırk iki fit yüksekliğinde tek parça dikişsiz bir muslin perde gerdirip yirmi bir projektörle bunun 270 derecelik bölümünü gökyüzüyle doldurdu. Bulut görüntüleri Hawaii’de bir yanardağın tepesinde haftalarca üç kamerayla toplanıp birleştirilmişti. Miranda aydınlatmanın yüzde doksan beşini bu yansıtmanın yaptığını söylüyor. Sonucu ekranda görebiliyorsunuz. Camlar efekt için sökülmediğinden yansımalar ve oyuncuların yüzüne düşen ışık gerçek; aynı filmin yerdeki dijital bölümleriyle arasındaki doku farkı fark ediliyor. Anlatı tarafında ise ters bir sorun var. Film asıl önermesini bir saatten uzun süre saklıyor, dolayısıyla ilk bölüm büyük ölçüde rutin bakım işlerinden ve kuledeki ev hayatından oluşuyor; fragman görmüş bir izleyici o saati beklemekle geçiriyor. Üstelik gizem ipuçlarından çözülmüyor, tek bir sahnede bir karakterin ağzından açıklanıyor. Kimin için: mekânın ve ışığın kamera önünde gerçekten var olmasını önemseyenler ve müziğin öne çıktığı sakin bilimkurguyu sevenler için. Kimin için değil: bulmacayı kendi çözmek isteyen izleyici için değil; ayrıca yüz yirmi dört dakikanın büyük bölümü iki kişilik kapalı bir dünyada geçiyor, kalabalık aksiyon arayan boşa bekliyor.