Paprika

Satoshi Kon, Yasutaka Tsutsui’nin 1993 tarihli romanını uyarlarken filmin en akılda kalan sahnesini kendisi ekledi: eşyaların yürüdüğü o geçit romanda yok. Kon geçidin çölde başladığını, ormandan ve bir köprüden geçtiğini, sonunda gerçekliğe taştığını anlatıyor. Sahne bir bilmece değil; her dönüşünde sınırın biraz daha aşındığını gösteren bir ölçü aleti gibi çalışıyor. İkinci büyük uyarlama kararı dedektif tarafında. Kon romandaki iki karakteri tek kişide birleştirdi ve Konakawa’nın geçmişini sinemaya bağladı; adamın kâbusu yarım bırakılmış bir filmden çıkıyor. Bu yüzden rüya bölümleri çözülecek ipucu gibi değil, perdede oynayan bir film gibi kuruluyor ve duygusal yük terapistte değil dedektifte toplanıyor. Radio Club’ın iki barmenini romanın yazarı Tsutsui ile Kon’un kendisi seslendiriyor. Susumu Hirasawa’nın müziği Vocaloid yazılımıyla üretilen vokaller taşıyor; beste 2007 Tokyo Anime Ödülleri’nde müzik dalını, film aynı törende yerli uzun metraj dalını kazandı. Venedik’te Altın Aslan için yarışan seçkiye girdi, ödül alamadı. Kon’un tamamlayabildiği son film. Kimin için: DC Mini’nin nasıl çalıştığı anlatılmadan rüyanın ortasına bırakılmayı sorun etmeyen, Konakawa’nın yarım kalmış filmini asıl eksen sayan izleyici için. Kimin için değil: Uykuyla uyanıklık arasındaki her geçişin ayrıca işaretlenmesini bekleyen izleyici için.