Ruben Brandt: A Gyűjtő (Ruben Brandt, Collector)

Psikoterapist Ruben Brandt her gece aynı kâbusları görüyor ve kâbuslarındaki figürler tanıdık: ünlü tabloların içinden çıkıp ona saldıran insanlar. Hastalarından dördü, ki hepsi profesyonel hırsız, ona yardım etmeye karar veriyor. Terapisi basit: o tabloları çalıp yanına getirmek. On üç müzeden on üç eser. Milorad Krstić yazdı ve yönetti; ilk uzun metrajı ve altmışlı yaşlarında çekti. Filmin bütün değeri görsel dilde. Krstić ressam ve karakterleri kübist mantıkla çiziyor: yüzler aynı anda birkaç açıdan görünüyor, gözler yan yana duruyor ve mekân perspektif kurallarına uymuyor. Bu tercih hikâyeyle uyumlu, çünkü filmin konusu zaten sanat tarihinin bir insanın kafasında yaptığı hasar. Filmde yüzlerce sanat göndermesi var; Botticelli, Velázquez, Warhol, Hopper ve Manet doğrudan kullanılıyor ve kompozisyonların bir kısmı bilinen tabloların yeniden kurulmuş hâli. Yapım Macaristan'da küçük bir ekiple üretildi ve uluslararası animasyon festivallerinde geniş biçimde gösterildi. Kimin için: sanat tarihi bilgisiyle izlenen animasyonları ve görsel oyunları sevenler. Kimin için değil: hikâye zayıf ve karakterlerin derinliği yok; film esas olarak bir görsel katalog gibi çalışıyor.