Ryuichi Sakamoto: CODA

Ryuichi Sakamoto 2014'te kanser teşhisi alıyor ve çalışmayı bırakıyor. Bir yıl sonra geri dönüyor. Belgesel onu bu dönemde izliyor: stüdyoda, evinde, kar üstünde mikrofonla dolaşırken. Fukuşima'daki felaketten sonra tsunamiden sağ çıkmış bir piyanoyu buluyor ve o piyanoyu çalıyor; nakarat bozuk ve o bozukluğu seviyor. Kuzey Kutbu'nda buzun sesini kaydediyor, yağmurun sesini plastik bir kovayla topluyor. Aynı sırada nükleer karşıtı gösterilere katılıyor. Stephen Nomura Schible yönetti. Yapım Japonya ile ABD ortak. Belgesel 2017 Venedik Film Festivali'nde gösterildi. Film Sakamoto'nun kariyerini baştan anlatmıyor; hastalık sonrası bir çalışma dönemini izliyor. Anlatının ele aldığı mesele sesin nereden geldiği; müzisyen enstrümanı dışındaki sesleri arıyor. Belgesel eski film müziği çalışmalarına da bakıyor ve arşiv görüntüsü kullanıyor. Anlatı siyasi tarafı da gösteriyor; Sakamoto nükleer enerjiye karşı açıkça konuşuyor. Kamera müdahale etmiyor ve uzun sessizlikler bırakıyor. Film ölüm fikrini doğrudan konuşuyor ve müzisyen bunu sakin karşılıyor. Filmin sonu yeni albümün tamamlanmasıyla kapanıyor. Filmin sınırı yapı; anlatı dağınık, kronoloji gevşek ve müzik bilgisi olmayan için bazı bölümler uzun. Kimin için: müzik ve ses üzerine düşünmeyi sevenler. Kimin için değil: yavaş, dağınık ve final sakin.