Otopsi (The Autopsy of Jane Doe)

The Autopsy of Jane Doe (2016) neredeyse tamamen bir morgda geçiyor ve tek bir cesedin otopsisinden ibaret. Baba oğul iki adli tıp uzmanı gece bir ceset alıyor. Kadının kimliği yok, üzerinde hiçbir yara yok, olay yerinde bir açıklama yok. Otopsi ilerledikçe içeriden çıkanlar dışarıdaki görüntüyle uyuşmuyor: ciğerleri yanmış, bilekleri kırılmış, dişleri kesilmiş, ama derisinde tek iz yok. Filmin korkusu bu uyumsuzluktan geliyor. Her yeni bulgu bir öncekini imkânsız hale getiriyor ve seyirci de doktorlarla aynı anda düşünmeye zorlanıyor. Cesedi bir kukla değil, bir oyuncu canlandırdı. Yönetmen André Øvredal rolü Olwen Kelly'ye verdi çünkü yoga geçmişi vardı ve nefesini görünmeyecek kadar kontrol edebiliyordu. Kelly haftalarca, günde sekiz on saat soğuk mermer bir masada hareketsiz yattı. Bu tercih filmin bütün etkisini taşıyor: ekrandaki beden gerçekten bir insan ve bunu izlerken hissediyorsunuz. Brian Cox ve Emile Hirsch oynuyor. İkisi arasındaki baba oğul ilişkisi filme ikinci bir katman veriyor. Son bölümdeki açıklama tartışmalı; bazı izleyiciye göre gizem açıklanmasaydı daha iyiydi. Øvredal Norveçli; ilk İngilizce filmi. 86 dakika. Kimin için: tek mekân korku, gizem, atmosfer. Kimin için değil: otopsi sahneleri açık ve grafik; midesi hassas olan açmasın.