Şeytan (The Exorcist)

William Friedkin’in 1973 tarihli filminin ilk bölümü korku değil, tıbbi bir soruşturma. Anjiyografi ve omurilik sıvısı alma sahneleri uzun uzun, kesilmeden gösteriliyor; pek çok izleyici için bu klinik bölümler yatak odasındaki sahnelerden daha zor izleniyor. Yatak odası eksi yirmi dokuz dereceye kadar soğutuldu; bunun için elli bin dolarlık bir düzenek kuruldu. Ellen Burstyn kuyruk sokumunu, Linda Blair belini kırdı ve her iki kazanın çekildiği planlar filmde kullanıldı. Şeytanın sesi ayrı bir oyuncuya ait: Mercedes McCambridge. Stüdyo adını jeneriğe koymadı; oyuncunun adı ancak sendika tahkimiyle listeye eklendi. Sese arı, köpek, hamster ve domuz sesleri karıştırıldı. Bu ayrım filmin okunuşunu değiştiriyor, çünkü bedeni bir oyuncu, sesi başka biri taşıyor. William Peter Blatty kendi romanını uyarladı ve bu senaryoyla Akademi ödülü aldı; film ses dalında da kazandı. İngiltere’de video sürümü 1988 başında raflardan kaldırıldı ve on bir yıl boyunca çıkmadı, ama sinema gösterimleri sürdü. Kimin için: Şeytan çıkarma bölümüne varmadan önce hastane sahnelerinde uzun uzun beklemeyi kabul eden izleyici için. Kimin için değil: Regan’ın bedeni üzerinden yürütülen şiddetin ve rahibin annesiyle ilgili suçluluk bölümlerinin zorlayacağı izleyici için.