L'ultima volta che siamo stati bambini (The Last Time We Were Children)

Roma, 1943 yazı. Dört çocuk sokakta savaş oyunu oynuyor; gerçek savaş yukarıda sürüyor ve bombalar düşüyor. Italo bir faşist yöneticinin oğlu. Cosimo'nun babası sürgünde. Vanda yetimhanede kalıyor ve dindar. Riccardo varlıklı bir Yahudi ailenin çocuğu. Dördü arasında bir yemin var. 16 Ekim'de Almanlar gettoyu basıyor ve binden fazla kişiyle birlikte Riccardo'yu da götürüyor. Kalan üç çocuk kimseye söylemeden yola çıkıyor; Almanları ikna edip arkadaşlarını geri alacaklar. Yol boyunca dağılmış askerler, kaçaklar ve aç köyler var. Claudio Bisio yönetti; ilk yönetmenlik işi. Senaryoyu Fabio Bonifacci ile birlikte yazdı. Kaynak Fabio Bartolomei'nin romanı. Anlatının zemini gerçek; 16 Ekim 1943'te Roma gettosundan yapılan toplama İtalya'daki en büyük tek seferlik sınır dışı işlemlerinden biriydi. Anlatı çocukların bakış açısından ilerliyor ve olayın ne olduğunu onlar anlamıyor; film bu boşluğu bilerek koruyor. Anlatının biçimi komedi ile trajedi arasında; ton bilinçli olarak hafif tutuluyor ve son bölümde değişiyor. Çocuk oyuncuların büyük bölümü daha önce oyunculuk yapmamış. Dönem tasarımı ve kırsal manzara anlatının içinde çalışıyor. Filmin sınırı yaklaşım; konu ağır ve komedi tonu bazı izleyicilere uygunsuz gelecek. Bir başka sınır yapı; yol bölümü uzun ve olay örgüsü ince. Kimin için: İtalyan sinemasını ve çocuk bakış açılı savaş anlatılarını sevenler. Kimin için değil: ton dengesiz, final acı ve tarihsel bağlam az veriliyor.