The Velvet Underground

Todd Haynes'in ilk belgeseli ve alışılmış müzik belgeseli kalıbını bilerek reddediyor. Anlatıcı yok. Konuşan kafalar yok denecek kadar az; Haynes yalnız orada bulunmuş insanlarla konuşma kuralı koydu, yani grubu sonradan keşfetmiş ünlülerin övgü turu hiç yaşanmıyor. Asıl teknik sorun şuydu: grubun sahne performansından neredeyse hiç görüntü kalmamış. Haynes bu boşluğu Warhol'un Factory çevresinden ve dönemin New York deneysel sinemasından gelen malzemeyle doldurdu. Filmin başında her ana kişi, Warhol'un titreşen siyah beyaz Screen Test portrelerinden biriyle tanıtılır. Ekran sık sık bölünür ve iki ayrı görüntü aynı anda akar, yani izleyici neye bakacağına kendi karar verir. Film, 2019'da ölmeden önce röportaj verebilen deneysel sinemacı Jonas Mekas'a adanmış. Cannes'da gösterildi, Apple TV+ üzerinden yayına girdi. Kimin için: John Cale ve Lou Reed'in avangart kökenini, altmışların New York yeraltı sahnesini ve bir dönemin görsel dokusunu merak eden izleyici. Kimin için değil: şarkı şarkı ilerleyen, plak plak anlatan düz bir grup tarihi bekleyen izleyici. Film bilgi vermekten çok atmosfer kurar.