Akiplėša (Toxic)

Marija annesi tarafından bırakıldı ve büyükannesiyle yaşamak için sanayi kasabasına geliyor. Aksıyor; çocuklar bunu hemen fark ediyor. Kristina onunla ilk gün kavga ediyor. Sonra ikisi bir yerde buluşuyor: kasabada bir manken okulu var ve orada kayıt yaptıranlara yurt dışında iş sözü veriliyor. Ders şu: ölçü tutmalı. Kızlar aç kalıyor, birbirlerinin belini ölçüyor ve daha hızlı zayıflatan yöntemler arıyor. Biri bir kurtçuk yutmayı deniyor. On üç yaşındalar ve okul bunu bir kariyer olarak anlatıyor. Saulė Bliuvaitė yazdı ve yönetti; bu onun ilk uzun metrajı. Marija'yı Vesta Matulytė, Kristina'yı Ieva Rupeikaitė oynuyor. Yapım Litvanya'dan ve filmin özgün adı Akiplėša. Film 2024 Locarno Film Festivali'nde Altın Leopar ödülünü, yani en büyük ödülü kazandı; ayrıca ilk film ödülünü aldı. Bliuvaitė senaryoyu kendi ergenlik döneminde yaşadıklarından yola çıkarak yazdı. Film Locarno'nun ardından yirmiden fazla uluslararası festivalde gösterildi. İki başrol oyuncusu da daha önce film yapmamıştı. Anlatının ele aldığı mesele beden üzerinden kurulan umut; kasabada başka bir çıkış görünmüyor ve okul bunu satıyor. Anlatı iki kızın arkadaşlığını duygusal bir kurtuluş olarak sunmuyor; ilişki de zarar veriyor. Görüntü yönetimi soğuk; kasaba bilerek renksiz gösteriliyor. Filmin sınırı seyir; anlatı sert, bazı sahneler rahatsız edici ve film umut vermiyor. Kimin için: Doğu Avrupa sinemasını ve gerçekçi ergenlik anlatılarını sevenler. Kimin için değil: karamsar, yavaş ve final acı.