War Photographer

James Nachtwey yirmi yıldır savaş fotoğrafı çekiyor: Kosova, Ruanda, Endonezya, Filistin. Belgesel onu sahada izliyor ve asıl soruyu sürekli açık tutuyor: acının fotoğrafını çekmek onu durdurmaya yarıyor mu, yoksa tüketilecek bir görüntüye mi çeviriyor. Nachtwey bu soruyu kendisi de soruyor ve net bir cevabı yok. Christian Frei'nin yöntemi filmin en özgün yanı. Nachtwey'in fotoğraf makinesine minik bir video kamera bağlandı; böylece izleyici tam olarak fotoğrafçının gördüğü kadrajı, çekimden hemen önceki saniyeleri ve nefesini duyuyor. Bu teknik mesafeyi tamamen kaldırıyor. Christiane Amanpour ve editörler filmde meslek tarafını anlatıyor. Film 2002'de en iyi belgesel dalında Oscar adayı gösterildi; bu, bir İsviçre belgeselinin aldığı ilk Akademi adaylığıydı. 2003'te Peabody Ödülü kazandı. Kimin için: Fotoğrafçılığa, savaş gazeteciliğine ve tanıklık etiğine ilgi duyanlar için. Kimin için değil: Görüntüler ağır; ölüm, yaralanma ve açlık doğrudan gösteriliyor. Film ayrıca Nachtwey'e eleştirel bir mesafe koymuyor.