Bay Evet (Yes Man)

Peyton Reed’in filmi ilk yarısını bir etkinlik listesi gibi harcıyor: Korece dersi, gitar, bungee atlayışı, scooter. Allison ile kurulan ilişki ve kuralın kendisinin sorgulanması son bölüme bırakılıyor; o bağın omurga olmasını bekleyen izleyici ortadaki kısmı katalog gibi bulabilir. Filmin motoru da iyi niyet değil batıl korku: Carl’a verdiği sözü bozarsa başına iş geleceği söyleniyor ve kahkahaların çoğu bu ceza fikrinden çıkıyor. Gitar dersleri en somut karşılığını tek bir sahnede buluyor, Carl çatı kenarındaki adamı Third Eye Blind’ın “Jumper” parçasını çalarak indiriyor; parçanın dijital indirmeleri film vizyona girdikten sonra sıçradı. Kaynak, Danny Wallace’ın Londra’da BBC için radyo yapımcılığı yaptığı bir yılın gerçek güncesi ve proje otobüste bir yabancının “daha çok evet de” demesiyle başlıyor. Uyarlama otobüsü kalabalık bir motivasyon seminerine, Londralı yapımcıyı Los Angeles’ta bir kredi memuruna çeviriyor, böylece kitapta hiç bulunmayan bir doktrin ve bir lider figürü kazanıyor. Wallace kapanıştaki bar sahnesinde görünüyor. Jim Carrey peşin ücreti reddedip hasılat payıyla anlaştı; bardaki düşüş numarasını ortasında değiştirip dört uzvunu birden kadraja sokmaya kalkınca üç kaburgasını kırdı. Kimin için: Otomatik evetin de bir seçim sayılmadığını, filmin kendi kuralını sonunda bozarak söylemesini isteyen izleyici için. Kimin için değil: Wallace’ın kitabındaki Londra’yı, otobüsteki yabancıyı ve BBC yapımcısını arayan okur için; üçü de uyarlamada yok.