Cloverfield Yolu No:10 (10 Cloverfield Lane)

Dan Trachtenberg’in ilk uzun metrajı tek bir soruyla çalışıyor: sığınaktaki adam koruyucu mu, esir alan mı? Film bu soruyu uzun süre cevapsız bırakıyor ve her gündelik anı, yemek masasını, bulmaca akşamını, kanıt toplama sahnesine çeviriyor. Bunun bedeli şu: sürenin büyük kısmı üç kişinin kapalı bir mekânda konuşmasıyla geçiyor. Tehdidi dışarıda görmek isteyen izleyici uzunca bir süre kapalı kapı arkasında kalıyor. İkinci güç kaynağı John Goodman’ın oynayış biçimi. Karakteri kötü olduğunu önceden belli eden işaretlerle donatmıyor; seyirci ondan çoktan şüphelendikten sonra bile sıcak kalmayı sürdürüyor. Sahneler tam bu yüzden gerilimini koruyor ve bir canavar gösterisine dönüşmüyor. Buna karşılık son bölüm sığınaktan çıkıp tür değiştiriyor; izleyiciyi ikiye bölen yer burası, bilerek girmekte fayda var. Yapım hikâyesi bu kapalılığı açıklıyor. Metin aslında Josh Campbell ile Matt Stuecken’in yazdığı, Cellar adlı çok düşük bütçeli bağımsız bir senaryoydu. Damien Chazelle metni yeniden yazıp yönetecekken Whiplash’e bütçe bulununca projeden ayrıldı. Film Cloverfield evrenine ancak yapım sırasında bağlandı; ilişki kan bağı diye tanımlandı ve ilk filmin karakterleriyle canavarı bu filmde yok. Çekimler New Orleans’ta, tek bir sette ve kronolojik sırayla yapıldı. Kimin için: bilgi kıtlığının kendisini gerilim malzemesi sayan izleyici için. Kimin için değil: ilk filmin doğrudan devamını, aynı canavarı ve aynı çekim biçimini bekleyen izleyici için.