24×36

Belgesel sinema afişinin elle çizilen dönemini anlatıyor. Yetmişlerde ve seksenlerde bir filmin afişi bir illüstratör tarafından yapılırdı ve o resim filmin kimliğiydi. Sonra bu bitti: doksanlardan itibaren stüdyolar oyuncuların fotoğraflarını yan yana dizmeye başladı ve çizim ortadan kalktı. İki binlerin ortasında ise bağımsız sanatçılar ve galeriler sınırlı sayıda baskı afişler satmaya başladı. O baskılar internette saniyeler içinde tükenmeye başladı ve ortaya küçük ama hızlı büyüyen bir sektör çıktı; stüdyolar da illüstrasyona yeniden bakmaya başladı. Kevin Burke'ün belgeseli eski kuşak afiş ressamlarıyla ve bugünün alternatif afiş sanatçılarıyla konuşuyor. Başlık bir afişin standart ölçüsünden geliyor: yirmi dört inç çarpı otuz altı. Seksen bir dakika. Film konusuna hayranlıkla bakıyor ve eleştirel mesafeyi pek aramıyor.