50 İlk Öpücük (50 First Dates)

Peter Segal’ın filminin asıl motoru romantizm değil, ailenin her sabah kurduğu düzen: baba ve kardeş aynı günü yeniden sahneliyor ve film bu bakımın maliyetini göstermekten kaçınmıyor. Kapanış Lucy’yi iyileştirmiyor, çözümü kalıcı bir usule bağlıyor; her sabah izlenen bir kaset. Yani finalde tıbbi değil idari bir çare var. Kaba şaka ile bakım sahnesi aynı planın içinde yan yana duruyor, film ikisini birbirinden ayırmıyor. Hawaii de dekor değil yapısal bir tercih: tekrar eden günün her seferinde başka görünebilmesi için açık alan gerekiyordu. Metin ilk halinde Seattle’da geçen ve büyük bölümü bir kafede kurulan bir dramdı, adı da “Fifty First Kisses” idi; pazarlama ekibi öpücük kelimesinin erkek seyirciyi kaçırdığını söyleyince başlık değişti, Adam Sandler metni komediye çevirip olayı adalara taşıdı. Klinik nöropsikolog Sallie Baxendale, 2004’te British Medical Journal’da filmdeki tablonun bilinen hiçbir nörolojik ya da psikiyatrik duruma karşılık gelmediğini yazdı. Buna rağmen 2015’te Bronx’taki bir bakımevi, erken evre demans sakinleri için her sabah izlenen video uygulamasını doğrudan bu filmden esinlenerek başlattı. Kimin için: Finalin iyileşme değil, her sabah tekrarlanan bir usul olmasını kabul eden izleyici için. Kimin için değil: Bakım sahnesinin ortasına düşen kaba şakaya tahammülü olmayan izleyici için; film ikisini aynı karede tutuyor.