Van Gogh: Sonsuzluğun Kapısında (At Eternity's Gate)

Julian Schnabel'in kendisi ressam ve bu film, bir ressamın başka bir ressamı anlatma biçimi. Van Gogh'un Arles ve Auvers günlerini kronoloji olarak değil, görme biçimi olarak kuruyor: kamera elde, bazen görüntünün alt yarısı bulanık, çünkü amaç Van Gogh'un biyografisini değil retinasını taklit etmek. Willem Dafoe çekimler sırasında 62 yaşındaydı, yani Van Gogh'un ölüm yaşından 25 yıl büyük. Bu normalde kabul edilemez bir uyumsuzluk sayılırdı; burada ise ise yarıyor, çünkü film gençliği değil yorgunluğu anlatıyor. Dafoe rol için gerçekten resim yapmayı öğrendi ve mektupları çalıştı. Venedik'te Volpi Kupası'nı aldı, ardından Oscar adaylığı geldi. Filmin en tartışmalı kararı finalde: Naifeh ve Smith'in intihar değil kaza tezini benimsiyor, yani silahı Van Gogh'un kendisinin ateşlemediği ihtimalini. Uzmanların çoğunluğu bu teze katılmıyor. Schnabel bunu bir iddia olarak değil, verili gerçek gibi sunuyor. Kimin için: resmin nasıl bir bedensel iş olduğunu merak edenler. Kimin için değil: sabit kamera ve düzgün kronoloji bekleyenler; bu film ikisini de bilerek vermiyor.