Attila Marcel

Sylvain Chomet, Belleville Randevusu ve Yanılsama'dan sonra ilk kez canlandırma dışına çıktı, ama diline pek dokunmadı. Guillaume Gouix'in oynadığı Paul otuz üç yaşında, tek kelime konuşmuyor ve onu piyanist yapmaya kararlı iki halasıyla yaşıyor. Konuşamamasının sebebi çocukluğunda yaşanan ve kimsenin anlatmadığı bir şeydir. Kapı komşusu Madam Proust'un bitki karışımları devreye girince Paul geçmişine iniyor ve film oradan müzikli düş sahnelerine açılıyor. İsim şakası açık: Proust ve madlen kurabiyesi. Chomet müziği kendi yazdı ve neredeyse hiç diyalog kullanmadı; referansları da saklamıyor, Buster Keaton ve Jacques Tati filmin her jestinde duruyor. Sonuç, canlandırma mantığıyla kurulmuş bir canlı çekim: dekorlar fazla düzenli, hareketler fazla koreografik, duygular fazla açık. Bu, filmi bazıları için büyülü, bazıları için yapay kılıyor. 2013'te Toronto'da gösterildi. Kimin için: Chomet'nin görsel dünyasını ve sözsüz, müzikle anlatılan mizahı sevenler. Kimin için değil: gerçekçi karakter psikolojisi ya da temposu yüksek bir anlatı bekleyenler.