Bird Box

Varlığı hiç göstermemek baştan verilmiş bir karar değildi. Yaratık tasarlandı, makyajı yapıldı ve sahnesi çekildi; senarist Eric Heisserer o bölümü stüdyonun ısrarıyla yazmıştı. Susanne Bier kurguda çıkardı, çünkü görüntüye her baktığında karşısında başka bir film buluyordu. Geriye kalan boşluk filmin en isabetli tercihi: tehdit, izleyicinin kendi getirdiği şey oluyor. Buna karşılık yapı, boşluğun kazandırdığını harcıyor. Anlatı iki zamanı birlikte yürütüyor ve nehir yolculuğu en baştan gösterildiği için evde geçen bölümlerin sonucu peşinen biliniyor. Malorie’nin oradan çıkacağını bilerek izlediğiniz uzun bir orta kısım var. Filmde sonradan kaldırılan gerçek bir görüntü de vardı. 2013’te Quebec’te kırk yedi kişinin öldüğü Lac-Mégantic tren felaketinin görüntüleri stok arşivden satın alınıp kıyamet malzemesi olarak kullanılmıştı. Kanada parlamentosunun kınamasının ardından Netflix o planı değiştirdi. 124 dakikanın büyük bölümü ev içinde, kalabalık bir kadroyla geçiyor ve John Malkovich’in oynadığı huysuz adam dışında kimse yeterince yazılmamış; ölümler bu yüzden tek tek değil, toplu halde ve etkisi azalarak geliyor. Kuralın kendisi de sağlam değil: varlığın etkisi herkeste aynı işlemiyor ve gözlerini açmaya zorlayan bir grup çıkıyor, film bu istisnayı açıklamak yerine doğrudan tehdit olarak kullanıyor. Gözü bağlı ilerleyen bir yolculuğun gerilimi taşımasına izin veren, varlığın ne olduğuna dair açıklama beklemeyen izleyici için. Açılış bölümünde doğrudan ve arka arkaya gösterilen intiharların zorlayacağı izleyici için değil.