Karabasan (The Babadook)

Jennifer Kent bu hikâyeyi ilk kez 2005 tarihli, siyah beyaz kısa filmi Monster’da çekmişti; kendi deyişiyle o on dakikanın içinde Babadook’un tohumu vardı. Çıkış noktası, çocuğu hayalî bir yaratığa inanan bir arkadaşıydı. Kent uzun metrajı anlatırken kendi yasından da söz ediyor: babasını kaybetmişti ve bunun hayatındaki ilk büyük kayıp olduğunu söylüyor. Ev, Adelaide’de o mimari bulunmadığı için sıfırdan yapıldı. Viktorya dönemi sıra evinin içi bir stüdyo setinde kuruldu, dış cephe Kuzey Adelaide’de çekildi. Renk şeması jel ya da sonradan müdahale kullanılmadan maviye, bordoya ve siyahtan beyaza indirildi; ev daha ilk sahneden kapalı bir kutu gibi duruyor. İlk yarı korku sahnesi değil uykusuzluk biriktiriyor, kitap eve girene kadar olay değil yıpranma izliyorsunuz. Bütün efektler kamerada alındı, Kent stop motion ve Méliès dönemi hilelerinde ısrar etti. Noah Wiseman altı yaşındaydı ve Essie Davis’in bağırdığı sahnelerde sette hiç bulunmadı; yerine diz çökmüş bir yetişkin kondu. Korkunun çocuğun tepkisinden değil annenin yüzünden kurulması bunun sonucu. Film Avustralya’da yalnızca 13 salonda açıldı, asıl seyircisini yurt dışında buldu. Kimin için: Yaratığın yok edilmediği, bodruma kapatılıp solucanla beslendiği bir kapanışı kabul eden izleyici için. Kimin için değil: Ani sesli sıçratma bekleyen izleyici için; efektler kasten el yapımı ve gürültüyle değil hareketin tuhaflığıyla iş görüyor.