Chronic

David evlere giden bir hemşire ve ölümcül hastalara bakıyor. İşini olağanüstü bir dikkatle yapıyor: yıkıyor, taşıyor, konuşuyor, dinliyor. Ama bu yakınlık işin gerektirdiğinin ötesine geçiyor ve kendi hayatı tamamen boş; hastalarının hikâyelerini kendi hikâyesiymiş gibi anlatmaya başlıyor. Michel Franco kamerayı uzakta, sabit ve müziksiz tutuyor. Bakım sahneleri hiç kesilmiyor; bir insanın bedeninin başka birinin ellerine kalmasının ne demek olduğunu göstermek için başka yol denemiyor. Tim Roth burada neredeyse hiç konuşmadan, yalnızca bakışla ve duruşla oynuyor. Film 2015'te Cannes'da yarıştı ve Franco en iyi senaryo ödülünü kazandı. En tartışmalı yeri finali. Uzun süre biriktirdiği duyguyu tek bir hamleyle kesiyor ve bazı eleştirmenler bunu ucuz bir şok saydı. Öfke doğal; yine de filmin kendi mantığına aykırı değil. Kimin için: soğuk, mesafeli ve zor filmler için. Kimin için değil: teselli arayanlar için.