Persona

Persona (1966) iki kadın arasında geçiyor ve biri hiç konuşmuyor. Elisabet bir tiyatro oyuncusu. Bir oyunun ortasında susuyor ve bir daha konuşmuyor. Tıbbi bir sebep bulunamıyor. Bakımı Alma adlı genç bir hemşireye veriliyor ve ikisi bir yazlık eve gönderiliyor. Orada tek taraflı bir ilişki kuruluyor. Alma konuşuyor, Elisabet dinliyor. Alma konuştukça daha fazlasını anlatıyor, sonunda hiç kimseye söylemediği şeyleri de. Sonra fark ediyor ki karşısındaki sadece dinlemiyor, topluyor. Film bir noktada kendini bozuyor. Görüntü yanıyor, film şeridi kopuyor, projeksiyon durur gibi oluyor. Bergman bunu izleyiciye bir film izlediğini hatırlatmak için koydu ve o günden sonra sinemada en çok taklit edilen hamlelerden biri oldu. En bilinen görüntü iki yüzün yarısının birleştirilmesi. Liv Ullmann ve Bibi Andersson'ın yüzleri tek bir yüz oluyor ve filmin bütün konusu o karede duruyor. Bergman senaryoyu hastanede yatarken yazdı; ağır hastaydı ve sonradan bu filmin onu ayakta tuttuğunu söyledi. Süre kısa ama film yoğun. 83 dakika. Kimin için: sanat sineması, Bergman, oyunculuk. Kimin için değil: olay örgüsü yok denecek kadar az, açıklama yapılmıyor ve tek izlemede oturmayabilir.