Kış Işığı (Winter Light)

Nattvardsgästerna (1963) bir kış günü, İsveç taşrasında geçiyor. Papaz Tomas ayin yönetiyor ama artık inanmıyor. Ayinden sonra bir balıkçı ona geliyor; adam nükleer savaş korkusundan uykusuz ve papazdan bir cevap istiyor. Tomas verecek bir şey bulamıyor. Filmin tamamı öğle ile akşam arasında, birkaç saatte geçiyor. Bergman bunu neredeyse gerçek zamanlı kuruyor ve hiçbir sahnede kaçış sunmuyor. Bergman'ın inanç üçlemesinin ortadaki filmi; Såsom i en spegel ile Tystnaden arasında duruyor. Bergman bu filmi kendi işleri arasında en çok değer verdiklerinden biri olarak anmıştır. Malzeme doğrudan onun hayatından geliyor. Babası papazdı ve Bergman çocukken onunla birlikte taşra kiliselerini dolaşmıştı; filmin boş kilise, az cemaat ve mesleğini sürdüren ama inanmayan adam tablosu oradan çıkıyor. Gunnar Björnstrand papazı, Ingrid Thulin ona âşık olan öğretmeni, Max von Sydow balıkçıyı oynuyor. Görüntü yönetmeni Sven Nykvist ve film tamamen doğal ışıkla çekilmiş gibi görünüyor; kış gününün soluk ışığı filmin tonunu belirliyor. 80 dakika. Kimin için: Bergman, inanç ve yokluk üzerine filmler, kısa ve sıkı yapılar. Kimin için değil: film soğuk ve teselli vermiyor. Hiçbir olay örgüsü yok denebilir; her şey konuşma ve sessizlik. Tomas'ın öğretmene söyledikleri acımasız ve bazı izleyiciler için dayanılmaz.