Sindirella (Cinderella)

Kenneth Branagh masalı karartma modasına bilerek girmiyor; kendi ifadesiyle sürekli ironik, postmodern bir kulvarda film yapmıyor. Anlatı da bu yüzden ters okuma ya da alaycı yorum üretmiyor, masalın kendi hattını neredeyse olduğu gibi yürütüyor. Filmin masala kattığı asıl şey üvey annede. Babanın ölüm haberini getiren ulak, Ella’ya dönüp adamın sonuna kadar yalnızca ondan ve annesinden söz ettiğini söylerken Lady Tremaine yüzü kapanmış halde yanlarında duruyor; filmin ona verdiği cümle de bunun karşılığı: hiçbir şey bedavaya verilmez, ödersiniz ve yine ödersiniz. Filmin asıl yükü Sandy Powell’ın kostümlerinde. Balo elbisesinin sekiz ayrı kopyası yapıldı; her biri 270 yardı aşan kumaş, on bin kristal ve on sekiz terzinin beş yüz saatlik emeğiyle kuruldu. Powell’ın hedefi on dokuzuncu yüzyıl silüetini korurken eteğin ağırlıksız görünmesiydi, balo sahnesi de neredeyse tümüyle bu hareketi göstermeye ayrılmış. Ayakkabı ise hiç giyilmedi. Powell camın yeterince parlamadığını düşündüğü için Swarovski ile çalıştı ve firma o boyutta içi boş bir kristal için yeni bir üretim yöntemi geliştirmek zorunda kaldı. Lily James ayakkabıların kendisine olmadığını, aslında hiçbir insan ayağına olmadığını söylüyor: sette deri ayakkabı giydi, kristal görüntü sonradan eklendi. Kimin için: Tek bir elbisenin sekiz kopyasını ve hiçbir ayağın giremediği bir ayakkabıyı numara değil filmin esas meselesi sayan izleyici için. Kimin için değil: Lady Tremaine’in yasını Ella’yı alt eden bir savunmaya çeviren bir yeniden yorum arayan izleyici için değil.