Cure

Kyua (1997) Tokyo'da bir dizi cinayetle başlıyor. Kurbanların boğazına aynı işaret kazınmış: büyük bir X. Katiller her seferinde farklı; hepsi yakalanıyor, hepsi itiraf ediyor ve hiçbiri neden yaptığını açıklayamıyor. Dedektif Takabe bağlantıyı arıyor. Filmin merkezindeki adam Mamiya. Ağır hafıza kaybı olduğunu söylüyor; karşısındakine sürekli aynı soruyu soruyor ve kim olduklarını anlatmalarını istiyor. Sonra ortaya çıkıyor ki usta bir hipnozcu. Takabe'nin teorisine göre öldürme dürtüsünü tekrar eden bir ses ya da görüntüyle yerleştiriyor: suyun hareketi, bir çakmağın alevi. Kiyoshi Kurosawa filmi bilerek mesafeli çekti. A. O. Scott gerilim türünü karamsar bir toplum eleştirisine dönüştürdüğünü yazdı; Scott Tobias ise malzemenin çarpıcılığını soğuk, neredeyse klinik bir mesafeyle kırdığını belirtti. Teknik tercih bu mesafeyi kuruyor. Uzun ve sabit planlar kullanılıyor, kamera nadiren yaklaşıyor ve şiddet çoğunlukla kadraj dışında ya da uzaktan gösteriliyor. Film geç doksanların Japon korkusunun temel taşlarından sayılıyor; Hideo Nakata'nın Ringu'su ve Takashi Shimizu'nun Ju-On'undan önce geldi ve türün uluslararası patlamasının şablonunu kurdu. Filmin itibarı yıllar içinde yükseldi. Ari Aster yakın zamanda onu şimdiye kadar yapılmış en iyi film olabileceğini söyleyerek andı. 111 dakika. Kimin için: yavaş korku, psikolojik gerilim, Japon sineması. Kimin için değil: film hiçbir şeyi açıklamıyor ve sonu tamamen belirsiz. Tempo çok yavaş ve sıçratma yok. Cinayet sahneleri soğuk ama grafik; ve filmin bıraktığı his çözülmeyen bir rahatsızlık.