Karanlık Sular (Dark Water)

Hideo Nakata'nın Halka'dan sonraki filmi; kaynak yine Koji Suzuki'nin bir öyküsü. Yoshimi boşanma sürecinde ve kızının velayeti için mücadele ediyor. Bulabildiği tek yer, bakımsız bir apartmanda ucuz bir daire. Tavandan su sızıyor. Sızıntı büyüyor, üst kattaki boş daire hep ıslak, asansör kendiliğinden aynı kata çıkıyor ve çocuğun bulduğu kırmızı bir çanta ne atılırsa atılsın geri geliyor. Filmin korkusu yaratıktan değil bakımdan geliyor: yalnız bir annenin çocuğunu tutabilmek için tutunması gerektiği ve her şeyin ona karşı işlediği duygusu. Su, rutubet ve leke bu duygunun görsel karşılığı. Hitomi Kuroki Yoshimi'yi oynuyor. Japon korkusunun bu dönemdeki dili burada da geçerli: yavaş, sessiz, ani korkulara yaslanmayan ve sonuca doğru hüzne kayan bir yapı. Film 2005'te Walter Salles tarafından Amerika'da yeniden çekildi. Yavaş kurulan korku ve anne çocuk dramlarını sevenler için türün iyi örneklerinden. Hızlı korku bekleyen izleyici için ise film ilk bir saat boyunca neredeyse hiçbir şey yapmıyor.