Pengabdi Setan (Satan's Slaves)

1981, Endonezya. Bir zamanlar ünlü olan şarkıcı anne üç yıldır yatalak; konuşamıyor, yalnızca yatağının başındaki zili çalıyor. Öldükten sonra zil çalmaya devam ediyor. Ev şehirden uzakta, yanında bir mezarlık var ve baba borçları yüzünden şehre gidiyor. Geride dört çocuk ve büyükanne kalıyor. Anlatının ilgilendiği yer hayalet değil, annenin ne yaptığı. Kadının çocuk sahibi olmak için ödediği bedel yavaş yavaş ortaya çıkıyor ve film korkusunu bu bilgiden çıkarıyor; ev ele geçirilmiş değil, baştan beri bir anlaşmanın parçası. Biçim eski usul: karanlık koridorlar, uzun bekleyişler, ani ses. Bilgisayar efekti neredeyse yok ve korku büyük ölçüde ses tasarımı ile boş kadrajlardan geliyor. Yapım 1980 tarihli aynı adlı Endonezya filminden yola çıkıyor ama onu tekrar etmiyor; öncesini anlatıyor. Joko Anwar filmin dört buçuk milyona yakın seyirci topladığını ve ülkenin o yılki en çok izlenen yerli yapımı olduğunu gördü; Endonezya Film Festivali'nde on üç adaylıktan yedi ödül aldı ve kırktan fazla ülkede gösterildi. Tara Basro büyük kızı, Bront Palarae babayı oynuyor. Kimin için: yavaş kurulan ev korkusunu ve Güneydoğu Asya sinemasını sevenler. Kimin için değil: ani korkutmalara tahammülü olmayanlar; film sesle çalışıyor ve sık sık patlıyor.