Bana Dolemite Derler (Dolemite Is My Name)

Rudy Ray Moore kırklarında, plak dükkânında çalışan ve hiçbir işi tutmayan bir sanatçıydı. Sokakta duyduğu kafiyeli hikâyelerden Dolemite adında bir karakter yarattı, kendi plaklarını bağımsız bastı ve 1975'te kendi filmini çekti. Eddie Murphy projeyi yıllarca kovaladı. Senaristler Scott Alexander ve Larry Karaszewski ile ilk görüşmesi 2003'e uzanıyor ve Moore'un kendisiyle de 2008'deki ölümünden önce konuştu. Aynı ikili daha önce Ed Wood'u yazmıştı; ikisinde de mesele yeteneğin değil inadın hikâyesi. Craig Brewer yönetti. Kostümleri Ruth E. Carter tasarladı ve dönem giysileriyle ayrı bir ilgi gördü. Toronto'da 7 Eylül 2019'da gösterildi, 4 Ekim'de sınırlı vizyona girdi ve 25 Ekim'de Netflix'te yayımlandı. Rotten Tomatoes'da yüzde 97 ve özet Murphy'nin filmi konusu kadar cesur ve karşı konulmaz kıldığını söylüyor. Altın Küre'de Müzikal veya Komedi dalında En İyi Film ve En İyi Erkek Oyuncu adaylıkları geldi; Critics Choice'ta En İyi Komedi ödülünü ve birden fazla Black Reel ödülünü kazandı. Kimin için: bağımsız üretimin ve blaxploitation döneminin hikâyesini merak edenler. Kimin için değil: kaba dilden rahatsız olanlar; film Moore'un sahne dilini yumuşatmıyor ve yumuşatması da anlamsız olurdu.