Ecce bombo

Moretti'nin ikinci filmi ve İtalya'da bir kuşağın kendini tanıdığı iş. 8 Mart 1978'de gösterime girdi; gösterimden bir hafta sonra Aldo Moro kaçırıldı ve ülke kurşun yıllarının en karanlık dönemine girdi. Dört arkadaş, altmış sekiz kuşağının eski öğrenci eylemcileri. Siyasetten çekilmişler, hiçbiri ne yapacağını bilmiyor ve toplantılar, bilinç yükseltme grupları, deniz kıyısında gün doğumunu bekleme girişimleri hep yarım kalıyor. Filmin en çok bilinen replikleri de buradan çıkıyor. Michele Apicella'nın telefonda sorduğu soru İtalyan sinemasının en çok alıntılanan cümlelerinden biri oldu: gelip bir kenarda durursam mı daha çok fark edilirim, yoksa hiç gelmezsem mi? Moretti hem yönetiyor hem Michele'yi oynuyor. Film 1978'de Cannes'da yarışmaya kaldı; yönetmenin ilk kez yarıştığı festival. Kimin için: İtalyan sinemasını ve kendi kuşağıyla dalga geçen filmleri sevenler. Kimin için değil: dönem bilgisi olmayan izleyici. Film neredeyse tamamen o yılların İtalyan sol jargonuyla konuşuyor ve şakaların çoğu o dile bağlı.