Fourteen Hours

New York'ta bir adam otelin on beşinci katındaki pervaza çıkıyor ve orada duruyor. Aşağıda trafik kesiliyor, itfaiye geliyor, kalabalık toplanıyor. Bir trafik polisi onunla konuşmaya başlıyor ve adam yalnızca onunla konuşuyor. Saatler geçiyor. Aşağıdaki insanlar bahse giriyor. Anlatının ilgilendiği yer intihar değil, olayın çevresinde toplanan hayat. Film sürekli aşağıya iniyor: taksi şoförleri bahis oynuyor, bir çift ilk kez orada tanışıyor, bir kadın boşanma kararını orada veriyor. Yukarıdaki adam bir olaydan çok bir aynaya dönüşüyor. Biçim gerçek zamana yakın ve tek mekân üzerine kurulu. Kamera pervaz ile sokak arasında gidip geliyor; yükseklik hissi dekor değil, gerçek yüksek açı çekimleriyle kuruluyor. Kaynak gerçek bir olay: otuzların sonunda New York'ta bir otel pervazında saatlerce kalan bir adamın vakası basında geniş yer bulmuştu ve senaryo o dosyaya dayanıyor. Filmde küçük bir rolde Grace Kelly görünüyor; oyuncunun sinemadaki ilk filmi bu. Paul Douglas polisi, Richard Basehart pervazdaki adamı, Barbara Bel Geddes ise nişanlısını oynuyor. Henry Hathaway yönetti. Kimin için: gerçek olaya dayanan gerilimleri ve tek mekân yapılarını sevenler. Kimin için değil: konusu nedeniyle zorlanacaklar; film ayrıntıya girmiyor ama gerilimi sonuna kadar sürdürüyor.