Köpeklerin Günü (Dog Day Afternoon)

Sidney Lumet’in filmi, P. F. Kluge ile Thomas Moore’un 1972 tarihli Life dergisi yazısı The Boys in the Bank’ten çıktı. Lumet filme müzik koymayı reddetti; seyirciyi bütün bunların gerçekten yaşandığına ikna etmeye çalışırken altına müzik döşemenin kendi içinde çeliştiğini söyledi. Duyulan tek parça, kurgucu Dede Allen’ın kurgu odasında çaldığı ve açılışta kaçış arabasının radyosundan gelen Elton John şarkısı. Banka stüdyoda değil, hareketli duvarları olan bir depoda kuruldu; böylece gerçek Brooklyn sokağı camlardan görünmeye devam etti, operatörler de haber filmi izlenimi için tekerlekli patenle ve tekerlekli sandalyeyle çalıştı. Pacino’nun bankadan çıkıp kalabalığa bağırdığı Attica sahnesi Frank Pierson’ın senaryosunda yoktu; çekimden hemen önce yönetmen yardımcısı Burtt Harris fısıldayarak önerdi. Sal’i oynayan John Cazale otuz dokuz yaşındaydı, gerçek Salvatore Naturile on sekiz. En iyi film, yönetmen, Pacino, yardımcı erkek oyuncu Chris Sarandon ve Dede Allen’ın kurgusu dahil altı adaylıktan tek bir Oscar çıktı: Frank Pierson’ın özgün senaryosu. Soygunu yapan John Wojtowicz 1975’te New York Times’a yazdığı mektupta filmi yüzde otuz doğru bulduğunu söyledi. Kimin için: Gerilimin nereye gittiğini müzikten değil telefon konuşmalarından ve kalabalığın sesinden okumaya razı izleyici için. Kimin için değil: soygunun gerekçesi olan geçiş ameliyatının 1975 sözcükleriyle konuşulmasını sorun edecek izleyici için.