Guy

Gauthier genç bir gazeteci. Annesi ölmeden önce ona bir şey söylüyor: babası Guy Jamet. Guy yetmişlerinde bir şarkıcı; Fransa'da bir dönem çok popülerdi ve hâlâ turnede. Gauthier onunla tanışmıyor; bunun yerine kamerasını alıp adamın peşine takılıyor ve belgesel çekiyormuş gibi yapıyor. Guy kabul ediyor çünkü ilgi hoşuna gidiyor. Kamera onu sahnede, otobüste, otel odalarında ve boş salonlarda takip ediyor. Gauthier hiçbir zaman kim olduğunu söylemiyor. Guy da soru sormuyor. Alex Lutz yazdı, yönetti ve Guy'ı oynuyor. Yapım Fransa'dan. Lutz filmi çektiğinde kırklarında değildi bile; yetmişlerindeki bir adamı protez makyajla oynadı ve bu rolle César'da en iyi erkek oyuncu ödülünü kazandı. Filmin şarkıları bu proje için yazıldı; Guy Jamet gerçek bir şarkıcı değil ve repertuvarı sıfırdan üretildi. Anlatının biçimi sahte belgesel; kamera film boyunca Gauthier'nin elinde ve bu bir üslup oyunu değil, anlatının kendisi. Anlatının ele aldığı mesele geçmişte kalmış bir kariyerin gündelik hali; sahne büyük değil, salonlar yarım dolu ve kimse bunu konuşmuyor. Film Guy ile alay etmiyor; komedi karakterin kendine güveninden çıkıyor ve o güven yıkılmıyor. Filmin sınırı yapı; anlatı gevşek ilerliyor ve dramatik doruk arayan izleyici için düz. Kimin için: Fransız komedi dramalarını ve karakter oyunculuğunu sevenler. Kimin için değil: olay az, tempo yavaş ve müzik ağırlığı yüksek.