House of Wax

Heykeltıraş Henry Jarrod balmumu müzesinde çalışıyor; figürleri o kadar iyi ki insanlar canlı sanıyor. Ortağı sigorta parası için müzeyi yakıyor ve Jarrod alevlerin içinde kalıyor. Yıllar sonra yeni bir müzeyle geri dönüyor. Elleri yanmış, artık heykel yapamıyor ve figürleri eskisinden de gerçekçi. Anlatının ilgilendiği yer korku değil, sanatçının eserini kaybetmesi. Jarrod'ın çıldırma sebebi para değil; yaptığı Marie Antoinette'in yanışını izlemek zorunda kalması. Filmin en iyi sahnesi yangın sahnesi ve balmumunun erimesi. Biçim üç boyutlu olarak çekildi ve o dönemin en çok izlenen üç boyutlu filmi oldu. Perdeye doğru yapılan hareketler bilinçli: bir sokak satıcısı seyirciye raket topu atıyor ve bu bölümün anlatıyla hiçbir ilgisi yok. Yapımda tuhaf bir ayrıntı var: yönetmen André de Toth tek gözlüydü ve derinlik algısı olmadığı için çektiği üç boyutlu etkiyi kendisi göremiyordu. Film 1933 tarihli Mystery of the Wax Museum'un yeniden çevrimi. Charles Bronson, o dönemki adıyla Charles Buchinsky, sağır dilsiz yardımcıyı oynuyor. Vincent Price Jarrod'ı, Phyllis Kirk ise takip edilen kadını oynuyor. Kimin için: ellilerin renkli korkusunu ve Vincent Price'ı sevenler. Kimin için değil: üç boyut için tasarlanmış sahneleri gereksiz bulacaklar; düz izlendiğinde bazı bölümler anlamsız duruyor.