It's Always Fair Weather

Stanley Donen ile Gene Kelly'nin birlikte yaptıkları son müzikal. Üç asker savaş bittiğinde New York'ta bir barda buluşuyor ve on yıl sonra aynı yerde toplanmaya söz veriyor. On yıl geçiyor. Üçü de değişmiş, hiçbiri hayal ettiği yerde değil ve buluştuklarında birbirlerini artık sevmediklerini fark ediyorlar. Filmin fikri müzikal türü için alışılmadık: bu bir kutlama değil, hayal kırıklığı üzerine kurulu bir anlatı. Üç adamın iç seslerini duyuyoruz ve söylediklerinin tersini düşündüklerini görüyoruz. Filmin en bilinen bölümü Gene Kelly'nin ayağına çöp kapağı bağlayıp sokakta dans ettiği sahne. Bir diğeri üç adamın aynı anda ayrı ayrı dans ettiği bölüm; geniş perde formatı ekranı üçe bölmek için kullanılıyor. Anlatının hedeflerinden biri de o dönem hızla yayılan televizyon: bir yarışma programı üzerinden reklamcılık ve sahtelik doğrudan hicvediliyor. Gene Kelly, Dan Dailey ve Michael Kidd başrollerde; Cyd Charisse de kadroda. Klasik Hollywood müzikallerini ve tür içinde farklı duran işleri sevenler için değerli bir örnek. Neşeli bir müzikal bekleyen izleyici için ise film baştan sona buruk ve final de tam bir uzlaşma sunmuyor.