Jiro Dreams of Sushi

Tokyo'da bir metro istasyonunun yeraltı geçidinde, on kişilik bir tezgâhtan ibaret bir restoran var: Sukiyabashi Jiro. Sahibi Jiro Ono seksenlerinde ve altmış yılı aşkın süredir aynı işi yapıyor. Belgesel bir günü değil bir yöntemi anlatıyor: pirincin sıcaklığı, ahtapotun kırk beş dakika ovulması, çırakların on yıl boyunca yumurta sushi'sini yapmasına izin verilmemesi. David Gelb yönetti; bu onun ilk uzun metraj filmi. Restoranın Michelin'den üç yıldızı var ve bu yıldıza sahip tek sushi restoranı. Filmin asıl konusu yemek değil, veraset. Jiro'nun büyük oğlu Yoshikazu babasının yanında çalışıyor ve babası bırakmadığı sürece kendi restoranını açamıyor; küçük oğlu Takashi ayrılıp Roppongi'de kendi yerini açtı. Belgeselin en gergin yeri Yoshikazu'nun, babasının gölgesinde kendi potansiyeline ulaşamamasının anlatıldığı bölümler. Yapım 2011'de Tribeca Film Festivali'nde gösterildi, ertesi yıl sınırlı vizyona girdi. Asıl patlama Ağustos 2012'de Netflix'e eklenmesiyle geldi. Kimin için: zanaat ve ustalık üzerine belgeselleri sevenler. Kimin için değil: eleştirel bir portre bekleyenler; film Jiro'nun çalışma disiplinini bir erdem olarak sunuyor ve ailesine maliyetini sadece ima ediyor.